آنجا كه عشق همراه يك طوفان در جستجوي ستاره اي به بلنداي آسمان مي رود و چون ريگهاي روان و داغ به همه جا مي نشيند
آنجا كه حرير متعصب آسمان ، آزمندانه پيكر درخشان ستاره را در برميگيرد تا او را از نظرها پنهان سازد . قصه آغاز مي شود
قصه اي كه در داغترين قفس تعصب اسير و بيمار است ، گرچه باد بوي ستاره را با خود دارد ؛ گرچه حتي خاك زمين نيز عطرآگين قدمهاي اوست ؛ گرچه تمامي وسعت قلبت تب دار تبي ستاره ايست
اما اين هنگام ، كه جاي خالي او ترا با دردي مي كاود بگو بكجا مي توان گريخت ؟
من كه حتي در آئينه چشمانم ستاره مي بينم ، من كه حتي در طولاني ترين روزهاي روشن و بي پايان ، خواب ستاره مي بينم ، من كه بي او چون طفلي گم كرده راه ، گريانم
آيا در ميان اين تاريكي بي ستاره كه هر طلوع و غروب با زبان غم آغاز مي شود

مي توان بي او ماند ؟
او كه آنقدر مهربان و بي رياست ، او كه با مرهم صدايش مي تواند صدزخم را درمان كرده ، دست لطفش موي پريشان مرا شانه زند
كاش قدرت آنم بود كه آسمان را از هم بدرم ، تا او را بازستانم،

آنگاه در سينه قابش مي كردم ، او را در آسمان تاريك و بي ستاره قلبم كار مي گذاشتم تا آرام گيرم
كاش مي توانستم ...

از طرف فرشاد مرده متحرک .