تبليغاتX
ستاره عاشق
 

وقتی تو نیستی گم میشه آفتاب

خاکستر میشه حریر مهتاب

از رفتنت من پر میشم از شب

شب دلهره،شب اضطراب

وقتی تو نیستی دنیا شب میشه

شب از دل من شب تا همیشه

بی تو هم نفس تکرار ترسه

لحظه لحظه نیست نبض تشویشه

بی تو نه صدا مونده نه آواز

نه اشک غزل نه ناله ساز

بالی اگه هست از جنس کوهه

از رنگ خاک و حسرت پرواز

+ نوشته شده در  شنبه سی و یکم تیر 1385ساعت 6:40  توسط ستاره | 

کاش تو قحطی شقایق بشینیم توی یه قایق

بزنیم دل رو به دریا من و تو تنهای تنها

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم تیر 1385ساعت 12:41  توسط ستاره | 

ای شب از رؤیای تو رنگین شده                           سینه از عطر توام سنگین شده

ای به روی چشم من گسترده خویش                 شادیم بخشیده از اندوه ،بیش

همچو بارانی که شوید جسم خاک              هستیم زآلودگیها کرده پاک

ای تپشهای تن سوزان من               آتشی در سایۀ مژگان من

ای زگندمزارها سرشارتر                    ای ززرین شاخه ها پر بارتر

ای در بگشوده بر خورشیدها                             در هجوم ظلمت تردیدها

با توام دیگر زدردی بیم نیست                     هست اگر جز درد خوشبختیم نیست

این دل تنگ من واین بار نور                     های هوی زندگی در قعر گور

ای دو چشمانت چمنزاران من        داغ چشمت خورده بر چشمان من

پیش از اینت گر که در خود داشتم   هر کسی را تو نمی انگاشتم

درد تاریکیست دردخواستن     رفتن وبیهوده خود را کاستن

سرنهادن برسیه دل سینه ها           سینه آلودن به چرک کینه ها

در نوازش نیش ماران یافتن                    زهر در لبخند یاران یافتن

زر نهادن در کف طرارها                                    گم شدن در پهنۀ بازارها

آه،ای با جان من آمیخته                        ای مرا از گور من انگیخته

چون ستاره با دو بال زرنشان            آمده از دور دست آسمان

جوی خشک سینه ام را آب تو   بستر رگهام را سیلاب تو

در جهانی اینچنین سرد و سیاه           با قدمهایت قدمهایم به راه

آه ای روشن طلوع بی غروب                  آفتاب سرزمینهای جنوب

آه،آه ای از سحر شادابتر                                 از بهاران تازه تر سیرابتر

عشق دیگر نیست این ،این خیرگیست                  چلچراغی در سکوت و تیرگیست

 عشق چون در سینه ام بیدار شد                        از طلب پا تا سرم ایثارشد

این دگر من نیستم،من نیستم          حیف از آن عمری که با من زیستم

آه میخواهم که بشکافم زهم           شادیم یکدم بیالاید به غم

آه میخواهم که برخیزم زجای     همچو ابری اشک ریزم های های

این دل تنگ من واین دود عود               در شبستان زخمه های چنگ و رود

این فضای خالی و پروازها               این شب خاموش واین آوازها

ای نگاهت لای لائی سحروار        گاهوار کودکان بیقرار

ای نفسهایت نسیم نیم خواب        شسته از من لحظه های اضطراب

خفته در لبخند فرداهای من                                  رفته تا اعماق دنیاهای من

ای مرا با شور شعر آمیخته                                    این همه آتش به شعرم ریخته

چون تب عشقم چنین افروختی     لاجرم شعرم به آتش سوختی

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم تیر 1385ساعت 21:25  توسط ستاره | 

از باده دیدن تو سرمستم و خوش

عزیزم از خوشحالی نمیدونم چی بنویسم همینقدر میدونم که

سرمستم و خوش

فرشاد این روزا واسه م روزای سختی بود ولی با دیدن توجون دوباره گرفتم

من یه لحظه با تو بودنو با تموم دنیا عوض نمی کنم و هیچکی نمیتونه بین ما فاصله بندازه

اینو مطمئنم

دوست دارم بهترینم  فرشادم

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهاردهم تیر 1385ساعت 19:21  توسط ستاره | 

جواب سؤالم تو باشی اگر زدنیا ندارم سؤالی دگر

که من پاسخی چون تو میخواستم مباد آرزویم از این بیشتر

یکبار خواب دیدن تو به تمام عمر می ارزد پس نگو که رؤیای دور از دسترس خوش نیست

 قبول ندارم

و بدان که زندگی با تو یعنی انتهای ارزشها و زیبائیها و من آنرا با هیچ چیزی

معاوضه نخواهم کرد

فرشادم دوستت دارم و تاوان آن هرجه باشد ، باشد

+ نوشته شده در  سه شنبه سیزدهم تیر 1385ساعت 12:58  توسط ستاره | 

کنار آشیانه تو آشیانه می کنم

فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم

کسی سؤال می کند

بخاطر چه زنـــــــده ای؟

ومن برای زنـــــــــدگـــــــــــی

تورا بهانه می کنم

+ نوشته شده در  چهارشنبه هفتم تیر 1385ساعت 18:25  توسط ستاره | 

لحظه ديدار نزديك است

باز من ديوانه ام، مستم

باز مي لرزد، دلم، دستم

باز گويي در جهان ديگري هستم

هاي نخراشي به غفلت گونه ام را، تيغ

هاي نپريشي صفاي زلفم را، دست

آبرويم را نريزي، دل

اي نخورده مست

لحظه ديدار نزديك است

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم تیر 1385ساعت 18:41  توسط ستاره | 

تو را من چشم در راهم

شباهنگام كه ميگيرند در شاخ تلاجن سايه ها رنگ سياهي

وزان دل خستگانت راست اندوهي فراهم ،

 تو را من چشم درراهم

شباهنگام، در آن دم،كه بر جا،دره ها چون مرده ماران خفتگانند

در آن نوبت كه بندد دست نيلوفر به پاي سرو كوهي دا م

گرم ياد آوري يا نه،من از يادت نمي كاهم ،

تو را من چشم در راهم

فرشادم در انتظاردیدنت روز شماری میکنم

+ نوشته شده در  پنجشنبه یکم تیر 1385ساعت 23:25  توسط ستاره | 
 
  ستاره عاشق