تبليغاتX
ستاره عاشق
 

با امیدی گرم و شادی بخش با نگاهی مست و رویائی

دخترک افسانه میخواند

بی گمان روزی ز راهی دور می رسد شهزاده ای مغرور

میخورد بر سنگفرش کوچه های شهر ضربه سم ستور باد پیمایش

می درخشد شعله خورشید بر فراز تاج زیبایش

تار و پود جامه اش از زر سینه اش پنهان به زیررشته هایی ا ز در و گوهر

می کشاند هر زمان همراه خود سوئی باد پرهای کلاهش را

یا بر آن پیشانی روشن حلقه موی سیاهش را

مردمان در گوش هم آهسته می گویند

آه او با این غرور و شوکت و نیرو

در جهان یکتاست بی گمان شهزاده ای والاست

دختران سر می کشند از پشت روزنها

گونه هاشان آتشین از شرم این دیدار

سینه ها لرزان و پر غوغا در تپش از شوق یک پندار

شاید او خواهان من باشد

لیک گوئی دیده شهزاده زیبا دیده مشتاق آنان را نمی بیند

او از این گلزار عطر آگین برگ سبزی هم نمی چیند

همچنان آرام و بی تشویش می رود شادان به راه خویش

میخورد بر سنگفرش کوچه های شهر ضربه سم ستور باد پیمایش

مقصد او - خانه دلدار زیبایش

مردمان از یکدگر آهسته می پرسند کیست پس این دختر خوشبخت

ناگهان در خانه می پیچد صدای در سوی در گوئی زشادی می گشایم پر

اوست....آری.....اوست

آه ،ای شهزاده ای محبوب رویائی نیمه شبها خواب میدیدم که می آئی

زیر لب چون کودکی آهسته میخندد با نگاهی گرم و شوق آلود برنگاهم راه می بندد

ای دو چشمانت رهی روشن به سوی شهرزیبائی

ای نگاهت باده ای در جام مینائی

آه بشتاب ای لبت همرنگ خون لاله خوشرنگ صحرائی

ره ، بسی دور است

لیک در پایان این ره ...قصر پرنور است

می نهم پا بر رکاب مرکبش خاموش می خزم در سایه آن سینه و آغوش

می شوم مدهوش باز هم آرام و بی تشویش

میخورد بر سنگفرش کوچه های شهر ضربه سم ستور باد پیمایش

می درخشد شعله خورشید بر فراز تاج زیبایش

می کشم همراه او زین شهر غمگین رخت

مردمان با دیده حیران زیر لب آهسته می گویند

دختر خوشبخت !...

فروغ فرخزاد

+ نوشته شده در  پنجشنبه سی و یکم فروردین 1385ساعت 16:33  توسط ستاره | 

وقتی دلم تورو میخواد                                                                 رفتی تو از کنار من

میرم سراغ جاده ها                                                                  تنها تویی تو یار من

تو عالم خیــــــــــال من                                          میرم تا سرمست چشات

سرتو رو زانوم می ذاری                        دست میکشم روی موهات

وقتی دلــــــــــم تورو میخواد     جــــــــــاده فقط یه بهونه ست

بیهـــــــــوده چرخیـــــدنه و     رسیـــــــــدن تو دیوونه ست

وقتی دلم تورو میخـــــــواد     رفتــــــــــی تو از کنار من

میرم سراغ جاده ها                            تنها تویی تو یار من

تو قهــــر و تو آشتی منو          تا اوج خواستن می کشی

تو جاده ای بی انتها                           به دنبال خود میکشی

منو به آتـــــش میکشی               به خاک و خونم میکشی

جاده به آخر میرسه                           دست از سرم نمیکشی

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم فروردین 1385ساعت 17:13  توسط ستاره | 

ســـــــلام

بهونه قشنــــــگ

من برای زنـــــــــــــــدگی

آره بازم منم، همــــــــــــــون دیوونه همیشگی

فدای مهربونیــــــــات چی می کنـــــــــی با سرنوشت

دلم واسه ت تنگ شده بود; فرشاد; اینو دلم واسه ت نوشت

حال منو اگه بخوای یه رنگی و یه حالــــــــــــــــیه

جای نگاهت بدجوری تو صحن چشمام خالیه

ابرا همه پیش منه، اینجا هوا پر از غمه

از غصــــــــــــه هام هرچی بگم

جــــــــون خودت بازم کمه

دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون

فریاد زدم یا توبیــــــــــــــا یا منو پیشت برسون

فدای تو نمیـــــــــــدونی بی تو چه دردی کشیــــــــدم

حقیقتو بهـــــــــت بگـــــــــــم به آخـــــــــر خط رسیـــــــــدم

نمیــــــــدونی چقـــــــــدر دلــــــــــــم تنگــــــــــه برای دیـــــــــدنت

برای مهـــــــــــــــــــــــــــربونیات، نوازشــــــــــــــــات، بوسیــــــــــدنت

به خاطـــــــــرت مونــــــــده یکی همیشه چشـــــــــم به راهتــــــــــــه

یه قلب تنهــــــــــــــــا و کبــــــــــــــود هـــلاک یه نگاهتـــــــــــه

فدای تو یه وقت شبــــــا بیخـــــــــــــوابی خستـــــه ت نکنه

غـــــــــــم غریبی عزیزم زردو شکستـــــــــه ت نکنه

اگه واسه ت زحمتی نیست برسرعهدمون بمون

منم سپردمت تورو دست خـــدای آسمون

من منتظرو چشم به راهتم فرشادم

شعر: از مریم حیدر زاده

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و سوم فروردین 1385ساعت 16:14  توسط ستاره | 

چرا وقتی که آدم تنها میشه

غم و غصه ش قد یک دنیا میشه

میره یه گوشه پنهون می شینه اونجا رو مثل یه زندون می بینه

غــم تنهـــائی اسیرت میکنه تا بخوای بجنبی پیرت میکنه

وقتی که تنهـــــا میشم اشک تو چشام پر میزنه

غـم میاد یواش یواش خونه دل سرمی زنه

یاداون شبها می افتم زیرمهتاب بهار

توی جنگل لب چشمه می نشستیم من و یار

غم تنهائی اسیرت میکنه

تا بخوای بجنبی پیرت میکنه

فرشاد وقتی تو نیستی انگار هیچکس نیست

واین یعنی تنهائی

+ نوشته شده در  شنبه نوزدهم فروردین 1385ساعت 17:6  توسط ستاره | 

کاش چون پرتو خورشید بهار                     سحر از پنجره می تابیدم

از پس پرده لرزان حریر                     رنگ چشمان تورا میدیدم

کاش چون برگ خزان رقص مرا                           نیمه شب ماه تماشا می کرد

در دل باغچه خانه تو

شور من ... ولوله برپا می کرد

کاش چون باد دل انگیز زنی                  میخزیدم به دلت پر تشویش

ناگهان چشم تو را می دیدم                                          خیره بر جلوه زیبائی خویش

کاش از شاخه سرسبز حیات                                                                  گل اندوه مرا می چیدی

کاش در شعر من ای مایه عمر                   شعله راز مرا می دیدی

کاش چون آینه روشن می شد

دلم از نقش تو و خنده تو

+ نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم فروردین 1385ساعت 17:26  توسط ستاره | 

مي خشكه پا به دريا و خراب ميشه همه راها اگه كشتيم ما امروز رو نمي رن همه فرداها

 

قيامت ميشه ما با هم نباشيم نمي چرخه فلك از هم جدا شديم

 

ديگه روزي نمي مونه كه شب شه ديگه عاشق كجاست تا جون به لب شه

 

همه رودخونه ها  بي آب شكسته قامت مهتاب  براي اين دل عاشق تموم زندگي در خواب

 

تموم جنگلها خالي يا سيل برده  يا خشك سالي

 

غم گلهاي خشكيده زهم دنيا رو پاشيده

 

                                                                                                                  از طرف فرشاد.

+ نوشته شده در  چهارشنبه نهم فروردین 1385ساعت 10:45  توسط ستاره | 

با تو چه زندگي هايي كه تو روياهام نداشتم تك و تنها بودم اما تو رو تنها نمي ذاشتم

چه سفرها با تو كردم چه سفرها تو رو بردم دم مرگ رسيدم اما به هواي تو نمردم

دارم از تو مي نويسم كه نگي دوست ندارم از تو كه با يك نگاهت زير و رو شد روزگارم

دارم از تو مي نويسم      دارم از تو مي نويسم      دارم از تو مي نويسم

موقعه ي نوشتنو وقت اسم گذاشتنو كسي رو جز تو نداشتم اسمي جز تو نمي ذاشتم

من تموم قصه هام قصه توست اگه غمگين اون از غصه توست اون از غصه توست

از طرف كسي كه عاشقونه براي تو مي نويسه فرشاد.

+ نوشته شده در  دوشنبه هفتم فروردین 1385ساعت 22:49  توسط ستاره | 

اي كه بي تو خودمو تك و تنها مي بينم هرجا كه پا مي ذارم تو رو اونجا مي بينم

يادمه چشماي تو پر درد و غصه بود قصه غربت تو قد صد تا قصه بود

ياد تو هر جا كه هستم با منه داره عمر منو آتيش مي زنه

تو برام خورشيد بودي توي اين دنياي سرد گونه هاي خيسمو دستاي تو پاك مي كرد

حالا اون دستا كجاست اون دوتا دستاي خوب چرا بي صدا شده لب قصه هاي خوب

من كه باور ندارم اون همه خاطرمو عاشق آسمونات پشت يك پنجره بود

آسمون سنگي شده خدا انگار خوابيده انگار از اون بالاها گريه هامو نديده

ياد تو هر جا كه هستم با منه داره عمر منو آتيش مي زنه

از طرف عاشق منتظر فرشاد.

+ نوشته شده در  یکشنبه ششم فروردین 1385ساعت 22:9  توسط ستاره | 
 
  ستاره عاشق