این حال من بی توست             بغض غزلی بر لب

برو مسافر من برو سفرسلامت

نگو که روز دیدار بمونه تا قیامت

تا وقتی زنده هستم منتظرت می مونم

برو خدا بهمرات درد و بلات به جونم

این لحظه های آخر بگو می مونی پیشم

از فکر رفتن تو دارم دیوونه میشم

حرفهای ما هنوز ناتمام

تا نگاه می کنی

وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی

پیش از آنکه با خبر شوی

لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود

ای

ای دریغ و حسرت همیشگی

ناگهان

چقدر زود

دیر می شود

دلم تنگه خدایا

دست خودم نیست

فرشادم بیا و از دلتنگی رهام کن

                       اون كه با عشق آشناست

براي تنهاييام هديه دست خداست

                                   انگار از جاده مياد بوي خوب دامنش

دليل بودن من لحظه رسيدنش

                                 لحظه رسيدنش

آشناي من بيا دل من تاب نداره

                                 چشم من از انتظار

                                                  روز و شب خواب نداره

باز صداي خندهاش

                   توگوشم زنگ مي زنه

                                         حسرت ديدن او

                                                      سينه مو چنگ مي زنه

تقديم به تو ستاره مهربونم با يك دنيا مهرومحبت صفا و صميميت.

فردا با تمام روزهاي عمرم فرق مي كنه پس مي خوام يه طوري جشن

بگيريم كه هميشه درمورد اين روزحرف بزنيم هميشه يادگاري بمونه .

فردا كسي به دنيا مياد كه حاضرم تمام وجودمو فداش كنم همه هستيمو به

پاش بريزم جونمو فداش كنم اين كسي كه فردا مياد عشق منه جون منه

تمام دين و دنيامه.اگه قرار باشه توي قيامت آدم ها با هم زندگي بكنن من

بازم تو رو انتخاب ميكنم چون عاشقتم دوست دارم.اي ستاره بي تو من

خاموشم بي تو من به انتها نزديكم .اميدوارم كه هزار سال اين روز رو

با هم جشن بگيريم و هر سال بهتر از سال قبل باشه. ستاره مهربونم اين

روز رو بهت تبريك مي گم

تولدت مبارك

از طرف كسي كه عاشقته فرشاد

دیریست که در غربت تو خسته ترینم

ای خانه دلدادگی و عشق و یقینم

دیریست که من دلشده ای گوشه نشینم

آواره بی موطن این خاک زمینم

با تو مرا عاشقی و لحظه شیرین

ای عشق منو جان منو همدم دیرین

با تو مرا شور دگر نغمه دیگر

ای وسوسه بودن من همدم شیرین

گفتم ز غمت ای یار بی تاب و توانم

از عشق تو دل کندن هرگز نتوانم

گفتی منم آن خسته افتاده دربند

گفتم که نهم در عشق من هستی و جانم

با تو مرا عاشقی و لحظه شیرین

ای عشق منو جان منو همدم دیرین

با تو مرا شور دگر نغمه دیگر

ای وسوسه بودن من همدم شیرین

ترا دیدم ای عشق و آموختم از تو آغاز خود را

آنگونه عاشقم که حرمت مجنون را احساس می کنم

آنگونه عاشقم که نیستان را یکجا هوای زمزمه دارد

آنگونه عاشقم که هر نفسم شعر است

بنشان مرا به منظرهء عشق ، بنشان مرا به منظرهء باران ، بنشان مرا به منظرهء رویش

ستاره های کلامت را در لحظه های ساکت عاشق بر من ببار

بر من ببار تا که برویم بهاروار

تمام حرف دلم این نیست

من عشق را به نام تو آغاز کردم در هر کجای عشق که هستی آغاز کن مرا

با تو این منم و با تو سرشارم از هر چه زیبائیست

پناهم باش تا سنگینی غربت از شانه ام فرو ریزد و ملال تنهائی از چشم هایم

با هر چه عشق نام ترا میتوان نوشت

با هر چه رود راه ترا میتوان سرود

بیم از حصار نیست که هر قفل کهنه را با دست های پر مهر تو میتوان گشود

دل روشنی دارم ای عشق صدایم کن از هر کجا که میتوان

ترا می شناسم ای عشق